Kütüğüne kayıtlıların
kalp sızıları ilee ters orantılıdır
adı Günyüzü'nün.
Boz, buruk, yorgun taşlarını kırıp
Yeni betonlar diktiler de
kent meydanına.
Yine de ikliminin hüznünü
Saklayamadılar.
Doğduklarında ağlamaz da
Bir yandan çığlık atar
bir yandan susar
orada doğanlar.
Büyüyüp de
başka başka hikayelere kaçsalar da
Kentin acısını
artlarında bırakamazlar.
Gün yüzü görmemişlik
iliklerine dek işlemiştir.
Bu yüzdendir
aynalara bakamazlar.
Damla-
27 ocak ctesi 01.41
Yalnızlığın başkentine yol alan bir trenin Kirli, paslı, yorgun vagonlarında gözlerinin kaçamak yolcusuyum.
Uyandın ya
Aç pencereni!
Güneşi solu iliklerine kadar.
Rüzgarı em iliklerine tüm benliğinle
Kavur, kavrul tınısıyla
Her gün başlayan hayatın.
Uyandın ya
Koş dışarı!
Kelebek kanatlarıyla uçamasan da
yumuşak adımlarla tanı hayatı
Eski mahallemizden geçip aylar yıllar sonra eskiden müdavimi olduğumuz yerlerde dolaşınca ve tesadufi olarak eski bir mail hesabımdaki fotoğraflarla karşılaşınca çok başka yerlere gittim bu aksam.
Onca yılı başkası yaşamış, onca insanı başkası sığdırmış yüreğine sanki.
Son yıllarda öyle kalabalık ama öyle tek hissediyorum ki size anlatamam. Şu iskele kadar uzağım... kime mi? Sana, ona, buna, bazen bana... başkası gibiyim. Özlüyorum itiraf edeyim. Kimi mi? Seni, onu, bunu, bazen beni... subaşında duran kediyi, güneşi... şairi, şiiri, arıza yı.. LA yı, sonra diyorum ki kendime : Çok ağır geliyordu, böylesi daha iyi oldu. Ne mi ağır geliyordu? Sen, o, bu, ben... dizeler, satırlar, yanılsamalar, üç noktalar, parantez içleri.... satır sonuna sığmayan sözcükler, "büyük harfle başlaman gerek" zorunluluğu, yazar ve yazdıkları, sahneleyenler, sahnenin karşısındakiler... oyunun sonuna kadar kimsenin patlayacağını bilmediği kırmızı balon... ön sırada uyuklayan amca, yanında gözyaşlarına hakim olamayan teyze... sahneye çıkıp da seyirci yokmuş gibi şarkı söyleyen Teoman, konser alanında ordan oraya koşturan koştururken ayağının altındaki papatyaları görmeyen Süperman, Moda sahili, dalga kıran, Her konserine gittiğimiz Feridun. Telefonun çağrısındaki The Wall... üniversitenin spor salonunda kendisini ilk defa dinleyenlere şarkı söyleyen Tual... dans seçmelerinde hak etmediği halde ekibe seçilen o uzun boylu kız. Sarapların yanındaki çekirdek, Mujganin kucağındaki kova... yer sofrasında yenilen biber dolması, kapı çalındığında karşımda duran iğde ve çilek... pembe panter...
Bahar festivalleri, konserler, tiyatrolar, Kalamış.... deneme bilim merkezi... Maltepe karakoluna bakan gökyüzü...
Dedim ya geçmişe yolculuk yaptım bu gece... o yüzden sanırım uykum kaçtı yoksa içtiğim filtre kahvenin etkisi mi bu?
Hepsini nasıl da hatırladım ki... niye hatırladım ki... yine ağır geldiler.
Bitmesi gerekti...
Bitti.
Ardına bakmaya cesareti var mıydı,
baksa kalır mıydı?
Bilmiyorum.
Ama bildiğim tek şey
suyu çekilmiş bir nehirden arta kalan
derin çatlaklardık topraktaki.
Durgun, kabullenmiş, tüketmiş
(tüketirken tükenmiş)
Yan yana ama ayrı...
yaralarımız derindi
kırmızı, sancılı, tükenmez.
Birbirinden farklı kıvrımları vardı yara izlerimizin
ve...
Gitmesi gerekti.
Gitti.
Allı morlu hayaller satarım
Siz şehrin kaosunda kaybolmuşlara...
Kiminiz hiç fark etmez sergimdekileri
Kiminiz de dalar gider ufuklara.
İçi boş, sahte
mutluluklar vaat etmem size.
Asılsız yalanlara hiç meyletmem
Deniz aşırı memleketlerin
Sonsuz mavilikleri var derim,
Adı sizde, tadı dilinizde
Hayallerim var benim,
Allı morlu hayaller satarım.
Siz kendi labirentlerinde
Oradan oraya savrulanlara...
Kiminiz fark etmez elindekileri
Kiminiz her şeyini verir elimdekilere.
Geceye bir sır verdim
Rüzgar dindi birden
Kuşlar lal kesildi
Ay tabak gibi parladı gökyüzünde
Öyle herkesten de gizli değil ha...
Bir sen bilmiyordun.
Yahut bilmezden geliyordun.
Yoksa cümle alemin dilinde.
Ne gece sakladı sırrımı
ne elalem sustu
ne sen duydun!
Varsın, dolunay olsun bu gece sırrım
Yankılansın yeryüzünde
Şavkı düşsün yine dilden dile...
Ben bir hayale sığınırım
Yokluğunla ısınırım
Sen mışıl mışıl uyu. Melekler su içsin rüyalarından
- Nur içinde yatsın,
bir nefeste öldü bitti hayallerimiz.
Ardından kötü de konuşmak olmaz şimdi ama
gerçekleşmeyeceği de çok belliydi.
-Ne diyorsun sen yahu? Kafan mı güzel?Ne zaman
biraz vişne yesem
Çocukluğumun
ağzı kamaşır.
Huzur dolar içime.
Gözlerimi kapatır
Hayatın içinde koşmaya başlarım.
Önümde kuzenim,
Ellerimiz yapış yapış vişne.
Yakalanan ebe!!
Üstümüz başımız kıpkırmızı
Annelerimiz görse öldürecek 🥰
Aklımız hâlâ daldaki vişnede.
İkiz vişneleri koparıp küpe diye takarız.
Birkaçını ezip oje yaparız,
Kuruyunca vişne ojelerimiz
Afiyetle tadına bakarız.
Gülüşlerimiz yükseldikçe
Gülümser anneannem ve seslenir uzaktan
-çok yemeyin karnınız ağrır.
İlahi anneanne böyle lezzetli oyunlar
Hiç karın mı ağrıtır?
Kimse bilmez de
sormaz da...
Yüreğin neden ağır.
Çığlıkların içine içine akar.
Hoş bağır bağır bağırsan da
Dünya duymaz,
Dünya sağır.
Duyanlar da döner arkasını gider.
Gece sana kalır,
Hüzün sana kalır,
Dertler sana kalır.
Yollara düşsen geçer sanırsın
Yollar peşine dolanır
Yine sen aynı
Yine yaşananlar ağır.
Edinmek,
didinmek,
didişmek
derken
Ne yazık
sevişmeyi unuttu insanoğlu.
Sevmenin işteş çatılı hali:
sevişmek!
şimdilerde dakikalarda sıkıştı.
kalplerden uzaklaştı.
Önce edilgen
Sonra yalan oldu.
Kalemi büzüşesi bir şairin
çok anlamlı dizelerinin
pek anlaşılmayan dizesi;
Mısra-i berceste olmayı beklerken
Gözden kaçmış,
kıymet verilmemiş
müstakil bir dizeye
evrilmiş.
Gel zaman, git zaman
Gün ışığı yıllar içinde
tamamen unutulmuş o şiirlerin
sözcüklerinin üzerine devrilmiş.
Dilden dile, ilden ile uzanan şiirleri
herkes pek sevmiş.
Dizeler evrilmiş, çevrilmiş
Herkesçe sahiplenilmiş
Gel gör ki kimse dizelerin gerçek şairini bilmezmiş,
işin kötüsü merak da etmezmiş.
Ama önceleri buna çok içerleyen
kalemi büzüşesi
yüreği yücelesi şair
artık bunu dert etmezmiş.
Damla - 6 Temmuz 2023
Bir minik kalp atışı dinlemek için doktora gittiğimde iki minik ama dev kalbin şarkısını duydum ve o gün başladı benim “duble anneliğim”. Sizi kucağıma alıp kokladığım ilk gün (16 Mayıs 2014)
“Daha önce hiç nefes almamışım ben.” dedim.
Meraklı, ürkek bakışlarınız ile bana baktığınızda gözyaşlarının aşırı mutluluktan da akabileceğini öğrendim.
Minik parmaklarınız ile elimi sımsıkı tuttuğunuzda fark ettim ki ben artık rüzgârda savrulan bir yaprak değil, köklerini toprağa sizin için salmış bir çınarım.
Uykusuz kaldım gecelerce (ki hâlâ kalıyorum) ama işe geldiğim andan itibaren özlediğim şey yatağım değil artık sizin beni bekleyen çığlıklarınız.
Çok şey öğrendim sizle.
Yoğurt yapmayı, sağlıklı beslenmeyi, pratik olmayı, çözüm odaklı olmayı, daha sabırlı olmayı, birinin uyurken de özlenebileceğini, Demet Akalın dinlemeyi...
Bilmediğim çok şey olduğunu da öğrendim.
Minicik şeylerin insanı nasıl mutlu edebileceğini de bilmiyordum.Bekledikçe
/yeryüzünde /
kök salmak yerine...
Gökyüzüne
uzanıyor
umutlarım.
Öz
/ gür/
- le - şi - yo- rum.
Alabildiğince maviiii!
Olabildiğince sonsuz.
Bir beden küçük gelen
hayatının ortasında debelenirken
hayallerinin ağırlığını
yüreğinde hissederdi.
Dili tutulmuş kedilerin
yabanıl hüznüyle
güne başlar
güneş gökyüzüne uzanmadan
yüreğinde çoktan tükenirdi.
Ama bir gün
ama o gün...
Kadıköy'ün kalabalık sokaklarında
yalnızlığıyla dolaşırken
Birden...
Onu gördü.
Geçmişin, gençmişliğin
renkli yıllarında kaybettiği
kalp atışlarını duydu.
Aldatılmışlığın,
aldanmışlığın
Sancılarını unuttu.
Ve bir anda,
Ve o anda...
Güneş mavi gökyüzünde
Yeniden...
