İki Kadeh Şarap Ve Yağmur

                             I

 Kadıköy’ün erken sessizleşen sokaklarında

 Damarlarımda iki kadeh şarap…

Ve tenime değen yağmur

Ve ben

Ve yalnızlığım

Yürüdük

Saat gece yarısını çoktan geçmişken;

Sarhoş etmeyen iki kadeh şarap

ve ıslatmayan yağmur

ayrı bir keyiftir

Sakin, karanlık bir Kadıköy gecesinde

attığım her adım ıslak ve

 biraz çakır keyif…

Ben iki kadeh yağmur içseydim

birazda şarap yağsaydı

daha bir güzel olurdu

Kadıköy’ün erken kimsesizleşen sokakları

                 II

Ama ben iki kadeh şarap içmiştim

Ama yağmur sadece tenime değiyor

                                   kayboluyordu

 (izi kalıyor muydu hatırlamıyorum.)

Ama Kadıköy’ün karanlık sessizliğinde

           Yürüdük yalnızlığımla

Sadece iki kadeh şarap mıydı

                                        keyiflendiren?

 Yoksa tenime değen yağmur mu?

Bir de iki kadeh yağmur içseydim

Ve şarap yağsaydı iliklerime dek

daha bir sarhoş olurdu,

               Kadıköy’ün hüzünlendiren sokakları

daha bir yalnız olurdu,

             Kadıköy, ben…

                                   Damla

                                   25mart2007

                                          03:18

         (saatler ileri alınmışJ 04:18)

ateş böceği

ateş böceği kendindeki ateşi bilmez,

ateşe uçar daima.

gözünü alan büyük ateşin

tek bir damlasının bile kendisini yakacağını

belki bilir belki bilmez.

ateşin kızıl büyüsüne kaptırmış gönlünü;
içindeki ateşi, yansıması sanır

gözünü kör eden büyük ateşin                                                                                       

oysa içindeki ateşe koşanlar da vardır

bilmez ateş böceği...                                                                                           

durmadan ateşe koşar

belki de neden koştuğunu hiç bilmez

  nedenleri sorgulamaz ateş böceği

                                  27 haziran 2006

ya hayallerim?

kalabalık hatıralar 

tenhalaştırır beni

kuşku gömleklerimi sırtıma yükleyen onlar...

sınavlarda barajı aşamayan

eli dönse dili dönmeyen bir adam oldum çıktım

kuşkular üşüttü geleceğimi avucumda

düş korkusu döndürdü başımı

şiir mi tuttu yoksa dünya mı ağır?

başımı döndüren ne?

satırlara ektiğim düşlerim

karanlığa gömülüp şiirimi yuttu.

Hazırlanmadan yenildim

çiğnenen hayallerim...

                               2011- Nisan

şiirimsi

               

               Ay seni hatırlatır bana  

                    Fenerbahçe parkını

                                       yıldızları

                                            gölgemizi

                              gecenin ayazına karışan nefesimizi

                                   Ay bizi hatırlatır bana

                                         O yüzden sevmem ben dolunayı 

                                                                       17.10.2019

yansı kadın

Beşiktaş-Kadıköy vapurunda bir kadın…

Saçlarının kırmızısı soluk,

yüzü beyaz, yılların yorgunluğu bakışlarına sinmiş.

Geçti oturdu karşıma

(Ne kadar da anneme benziyor.)

Ben ona bakıyorum, o bana bakıyor (çaktırmadan)

Elleri beyaz, yorgun, lekelenmiş.

Gözleri kaygı dolu, ürkek…

Bacak bacak üstüne atışı aynı annem

Omzunda yaşanmışlığın izleri…

Kadın kırgın, durgun, alımlı…

Vapur Kadıköy’e yanaşmış.

Kadın öylece duruyor, geçen zamana inat.

Son kez bakıyorum kadına, kaçamak

Vapurun camında rastlıyorum bana.

yüzüm/ruhum karışmış .

                                                 1 Nisan 2011

dilenci

İki nefes çektim

seni diledim

beni gözlerine götüren bir trendim

yollar(d)a di(n)lendim

özlemlerimi vagonlarımda biriktirdiğimde

                kendimi senime yasak ettim

rayların yıpranmış demirlerinde

dilendim,söylendim

bir köşeye çekilip di(n)lendim.

                31.01.2011

gitmek gerek

“denizi var, kıyısı yok” şehirlerde tükettim kendimi

halbuki bende herkese yetecek güneş vardı;

her yeni günle yenilenirdi sevdalarım.

         şairin aşık olunca yaşadıklarını ben daha çocukken yaşardım

              fütursuzca…

         önce hayal kurmayı bıraktım(gerçeklerin içinde boğulurken)

                   uyudum uyandım aynı gün…

                               uyudum uyandım haymatlos.

Sonra “badem gözlüm beni unuttu.” 
(“elime değen öldü. yeşilim, nefesim, ezgilerim…”)

Karardım.

Sonra beklemeyi bıraktım;

“O geminin” dönmeyeceğini söylediler; inandım.

(kıyısız denizlerden nasıl dönülsündü!!!)

                        Nihayetinde de “içimdeki şarkı bitti.”

                        ne küçük bir çocuğum artık ne özgür…

                        ne memleketimdeyim ellerimde yıldızlar yok

                        ne de hayal/ şehrimde…

                                                                  Damla GÜLER ÖZTÜRK

                                                                   İstanbul- Kasım- 2017