Bir beden küçük gelen
hayatının ortasında debelenirken
hayallerinin ağırlığını
yüreğinde hissederdi.
Dili tutulmuş kedilerin
yabanıl hüznüyle
güne başlar
güneş gökyüzüne uzanmadan
yüreğinde çoktan tükenirdi.
Ama bir gün
ama o gün...
Kadıköy'ün kalabalık sokaklarında
yalnızlığıyla dolaşırken
Birden...
Onu gördü.
Geçmişin, gençmişliğin
renkli yıllarında kaybettiği
kalp atışlarını duydu.
Aldatılmışlığın,
aldanmışlığın
Sancılarını unuttu.
Ve bir anda,
Ve o anda...
Güneş mavi gökyüzünde
Yeniden...
Kırgınlıklarım
içime içime büyüdükçe
Uzaklaşıyorum sizden.
Siz kendinizi bilmedikçe
Soğuyorum sizden.
Duvarlar örüyorum,
görünmez...
Çığlıklar atıyorum,
duyulmaz...
Yedek parçası/parçacı
oldugum
hayatlardan
kaçıyorum.
Nedeni, nasılı
hesabı sorulmaz...
Uzun lafın kısası
Önüm derya deniz
Ardım karanlık zifiri...
Bir adım atsam diyorum
Korkularım önümü alıyor.
Zamana yenik düşmüş
ürkek adımlarım
Denize koşmak isterken
Rutini bozulmuşlara özgü
bir huzur/suzluk
peyda oluyor içimde.
Dilimde özgürlük naraları...
"Acaba?"lar derinlerde.
Mevsim yaz
Günler uzun ama
çabucak geciveriyor da
Şu geceler yok mu!!
El ayak çekilip
Yıldızlar dile geldiğinde
tutuyor yine başım.
Eskiden MİGREN derdim
Meğer düşünmekmiş
tek derdim.
Gün doğana kadar kaç tilki dolanıyor kafamda?
Kaçı bugünden???
Hepsi??
Hiçbiri??
Geçmişin Aman yiyicileri gerçek olsa.
Ne mi oldu?
Yine bir kadeh yıldız içtim
başım döndü.
Fark ettim ki
Her gün aslında dündü.
