Ölümüm...
Ben susuyorum
Sen görmüyorsun
Onların umurunda değil
sözcüklerimin duvarlarında yankılandığı gözyaşı odalarımda
kayboluyorum
Kayboluşlarım fark edilmiyor.
Ay, odalarıma doğmuyor.
Ay, yüreğime dolmuyor.
Ben eriyorum...
Sen bakmıyorsun.
Gözlerin takılsa bana
yüreğim sana akacak
Kurtuluşum olacak/sın
Onlardan beklentim yok.
Şubat 2004
-I-
Sözcüklerimi yoğunlaştıramadığım zaman
gözyaşlarım birikiyor.
Suskun çığlıklar akıtıyorum
sessizliğimin boş odalarına.
Senden kaçıyorum
Onlardan kaçıyorum
Benden kaçıyorum
Kalbimi hüzün odalarıma kapatıp
boğuluyorum sözyaşlarımda
Cesedim kırmızıya dönüyor
Gözlerim içime dönüyor
Karanlık
Yalnızlık
Kırgınlık
Düşsel boyutun soğuk yazlarında üşüyor ölümüm.
Şubat 2004 Kadıköy
Ülkede 6 Şubatta yaşanan deprem hepimizi çok etkiledi. Hepimiz ülkenin yarısının birkaç dakikada nasıl yok olduğunu gördük. Gördüklerimiz doğal bir afetten çok fazlası...
Sayılardan ibaret olan canların cenazesi... cenazelerin inançlarına, ritüellerine uygun değil de alelade, rastgele defnedilmesi (keyfi bir durum değil bu elbet. felaket ne kadar büyük bir boyutta ki yetişilememiş. Çoğunun kimliği bile tespit edilememiş.).... parçalanmış bedenler... yakınlarının cenazelerini bile bulamayanlar.. Kaybolan insanlar. kaybolan çocuklar. o çocukların yaşadıkları.. o çocukların korkuları...
Ooooff bunların hepsi zaten travmatik değilmiş gibi afet sonrası yaşanılanlar. Sıralamak bile istemiyorum burada.
Biz ne ara bu kadar korkunç olduk?
99 depreminde de duyduklarımızı yine duyduk, fark: artık bir sosyal medya olduğu için daha çok kişiden daha çok şey duyuyoruz.
Günlerdir kontrolü elimden bırakmamaya çalışıyorum, yaşanılanların korkunçluğunun farkında olmama rağmen dehşete kapılmamaya çalışıyorum. İkizlere yaşanılanları süzgeçten geçirip söyledik, izlettik. Bilsinler neden normal olmadığımızı, neden normal olmamamız gerektiğini.
Yas tutmamız gerektiğini ama o anda takılı kalmayıp önce kendimizi sonra çevremizi bilinçlendirmeye çalışmamız gerektiğini. Dayanışma ile oradakilere faydalı olabileceğimizi, elimizden ne geliyorsa yapmamız gerektiğini...
Anne bizim evimiz güvenli mi diye sorduklarında ne diyeceğimi bilemedim, onları korkutmamaya çalışarak açıkladım. Güvenli olduğunu düşünüyoruz ama olası bir yıkım anında neler yapmamız gerektiğini vs vs vs
Bunları onlarla konuşmak da bana korkunç geliyor. Doğru kelimeleri seçmek, onları korkutmamak, bilinçlendirmek için elimden geleni yapıyorum.
Ama itiraf ediyorum çok korkuyorum. Depremlerden değil sonrasından korkuyorum.
Sonrasında çocuklarıma yetişememekten korkuyorum. Onları koruyamamaktan korkuyorum.
Bana bir şey olursa onlara ne olacak diye korkuyorum. Söylemeye bile korktuğum o korkunç şeyleri... insanların günlerdir yaşadıkları şeyleri yaşamaktan korkuyorum.
Sağlıklı değil ve bu bir girdap farkındayım. Bir süre sonra bu anki gibi hissetmeyeceğim onun da farkındayım.
ama şu an elimde değil, yapamıyorum.
En büyük çıkmazım..
Ben.
Ne ilerleyebiliyorum ne kısalıyorum bende.
Başka bedende ben olsam adımlarım hızlanır mıydı diye düşünmeden edemiyorum.
Bildiğim şu ki:
Bende bir şey var bana ait olmayan, ben olmayan...
o rahat vermiyor bana.
Satır arası sözcüklerden oluşan sözlük dışı duygu içeren bir cümleyim.
Ne büyük harfle başlanmış ne de imlası olan bir cümle.
Öyle tek satırlık değilim
Paragraf dolduran bir cümleyim.
Ne bağlaçlarım var benim ne de satırbaşım.
Öyle pat diye başlanmış,
uzadıkça uzamış eksiltili bir cümleyim işte...
Ne tanım yapıyorum herhangi bir şeyi
ne de tanımlanabiliyorum sözcüklerimle.
Kitaplara girememiş henüz
ama sayfaları kirletiyorum hayatımda.
Kirletirken arınan bir tezatım ben aslında.
arındıkça eksiliyorum ya...
eksildikçe de artıyorum kendime.
Ne siyasi içerikliyim
ne de dini bir söylenceyim.
Film senaryosu olmaz benden ama kendi senaryomun ilk cümlesiyim.
Oynanmak için yazılmamış uzun bir tiradın nefes alınan noktasındayım
Müsamerelerde heyecandan unutulan o cümleyim sahnede..
Tek nefeste okunamam
tek bir anlam içermem..
her göze aynı görünmem...
her seste işitilmem...
çoğu kez kendi sesimle bile dile gelmem
işte öyle alelade, kendi halinde bir cümleyim.
Alelade dedimse basit bir cümle sanmayın beni.
Girişik birleşik, içiçe girmiş hallerimle miting alanlarında çığlıklarla duyabilirsiniz beni bazen
bazen de şehrin göbeğindeki bilboardlarda salınır sözcüklerim.
Ama en çok boğaza yansımayı severim.
Mehtabı arkama alıp köprünün altından sulara serilirken aşıkların diline teğet geçerim.
Bazen çiğdem kokulu narin bir cümleyken bazen de bir fahişenin ter kokan teniyim.
Siyahtan beyaza evrilse de sözcüklerim
ben özünde kıpkırmızı bir cümleyim.
Ne bir şehre aitim ne de bir yüreğe demirlemişim
Koordinatlarım yoktur benim
iç içe geçmiş karıştırmıştır birbirine meridyen ve paralellerim.
Bitki örtüsü ya da herhangi bir örtü değildir karakteristiğim
Ulaşılamaz, uzlaşmaz bir değişkenim.
Kararsızlığım bile bir karardır benim
Söz dinlemem, uslanmaz bir cümleyim.
bir yudum suya nasıl muhtaçsa insanoğlu
ben de öyle muhtacım yazılmaya.
satırlara döküldükçe suretim
anlamlandırıyorum/ anlamlanıyorum
yazılıp yüzleşince kendimle
huzursuz buluyorum huzursuzluğumdan
önce kıyılara vuruyorum dalgalarla sonra içime çekiliyor taneciklerim.
Kendimi anlamlandırdım ya
anlaşılma kaygısından uzak bir cümleyim
Yerine göre özne, yerine göre nesne, yerine göre tümlecim.
sesli harfllerim ve sessiz harflerim ayrıştığında birbirinden yeni bir dünya keşfederim.
Bilinmeyen dillerde şekillenir
konuşulmayan bir dilde seslenirim
----devamı gelecek------
