Bugün tekrar izledim o zamanki kadar etkilendim diyemem ama yine de çok beğendim.
Hayatımdaki gölgeleri düşündüm.
Bazılarından korktuğumu fark ettim, bazılarının ise bana bir güç verdiğini gördüm.
Korktuklarımı ayrıştırmaya cesaret edemedim, üzerine yazmaya da... ama ailemin gölgesini hatırladım ve bir nebze rahatladım mesela.
Uzun süredir çemberlerin içinde bedenim
ama kafam bir türlü sabit kalmıyor bedenimde.
Bu da büyük bir dilemmaya sebep işte.
O yüzden gitmek, gitmek, gitmek deyip duruyorum.
Gitmek istediğim yerin bir önemi kalmıyor,
çemberin içinden çıkmak yetecek belki...
Bekliyorum hâlâ neyi beklediğimi bilmeden.
Beklememek gerektiğini öğrendim halbuki bunca yılda
ama gitmek için de bir türlü ya vakit bulamadım ya cesaret edemedim.
Ortası yok mudur?
Beklemeden gitmesek!
Bekleye bekleye...
... gitmek rüya olmaya başladı bende.
Kopuk cümlelerimden de anlaşılacağı üzere gitmenin hayalini bile kuramıyor zihnim.
Kendini ele verecek diye korkuyor sözcüklerim.
Yazmaya cesaret edemediklerim var.
Dinleyelim o halde.. biraz daha bekleyelim.
Mandallar
Kimi mandal kutusunda
kimi aynı ipe tutuşturulmuş
sarı, beyaz, mavi, yeşil...
Biri, ikisi ahşap; çoğu plastik(naylon)
Hangileri daha şanslı?
İpe serilmiş çamaşırları sımsıkı yakalayıp
Onları kaybetmemek uğruna rüzgâra direnenler mi?
Mandal kutusunda
amaçsız, rastgele uzanmış bekleyenler mi? Damla Güler Öztürk
